Quid est igitur, inquit, quod requiras? |log.cath0de.net

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed ego in hoc resisto; Quare attende, quaeso. Duo Reges: constructio interrete. Sed quod proximum fuit non vidit.

Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Optime, inquam. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem;

Fadio Gallo, cuius in testamento scriptum esset se ab eo rogatum ut omnis hereditas ad filiam perveniret.
Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint.
Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit.
Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur;
Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis;

Erit enim mecum, si tecum erit. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem.

Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum.
Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.
Bonum incolumis acies: misera caecitas.
Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sit sane ista voluptas. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Duo Reges: constructio interrete. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. In omni enim arte vel studio vel quavis scientia vel in ipsa virtute optimum quidque rarissimum est. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum.

Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia. Minime vero istorum quidem, inquit. Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere?

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;
At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere.
Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Cur post Tarentum ad Archytam? At multis se probavit. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Memini me adesse P. Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti?

Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P.
Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest.
Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?
Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pauca mutat vel plura sane; Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Age, inquies, ista parva sunt. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Duo Reges: constructio interrete. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti.

Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio?
Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum.
Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.
Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor.
Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;
Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum;
Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat?
Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus;
Nihil illinc huc pervenit.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur sine explicatione naturae intellegi potest. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Egone quaeris, inquit, quid sentiam? In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Nemo igitur esse beatus potest. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret.

Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. Non risu potius quam oratione eiciendum? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Efficiens dici potest. Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

embed: ""